Το παρόν Blog δημιουργήθηκε από μια ομάδα προπτυχιακών φοιτητών Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του μαθήματος Θαλάσσια Βιολογία. Στόχος μας αποτελεί η μελέτη και παρουσίαση προσαρμογών στους θαλάσσιους οργανισμούς κάθε θαλάσσιας ζώνης.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαθυπελαγική - Αβυσσοπελαγική ζώνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

Ο κόσμος του αιώνιου σκότους...

Κάτω από τη μεσοπελαγική ζώνη βρίσκεται ο ελάχιστα γνωστός κόσμος της βαθιάς θάλασσας, όπου το φως του ήλιου δε φτάνει ποτέ. Αυτό το παράξενο περιβάλλον είναι πραγματικά αχανές και αποτελεί το μεγαλύτερο ενδιαίτημα πάνω στη γη. Η βαθιά θάλασσα διαχωρίζεται σε ζώνες ανάλογα με το βάθος: τη βαθυπελαγική ζώνη (1000m-4000 m), την αβυσσοπελαγική ζωνη (4000m-6000m) και τέλος την αδαιοπελαγική ζώνη (6000m μέχρι το βυθό των τάφρων).

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΒΑΘΗ

Οι οργανισμοί της βαθιάς θάλασσας μπορεί να μη χρειάζεται να προσαρμοστούν σε μεταβολές του φυσικού περιβάλλοντoς, αφού οι συνθήκες ζωής μεταβάλλονται ελάχιστα, αλλά αντιμετωπίζουν μια συνεχή ανεπάρκεια τροφής. Τα ζώα αυτά δεν κάνουν κατακόρυφες μεταναστεύσεις στα πλούσια σε τροφή επιφανειακά νερά, γιατί η απόσταση μέχρι την επιφάνεια είναι πολύ μεγάλη, όπως και η διαφορά της πίεσης επίσης.

Έτσι, οι προσαρμογές για εξοικονόμηση ενέργειας, εξαιτίας της ανεπάρκειας τροφής είναι πολύ έντονες. Συνεπώς, τα ψάρια της βαθιάς θάλασσας είναι αργοκίνητα και επιδημητικά, έχουν πλαδαρούς μύες, αδύναμα οστά, έχουν μεγάλα στόματα και εκτατά στομάχια, καθώς καταναλώνουν μεγαλύτερου μεγέθους τροφής απ' ότι τα ίδια, δεν έχουν λέπια και νηκτική κύστη και τέλος, δεν έχουν καλά αναπτυγμένα αναπνευστικά, κυκλοφορικά και νευρικά συστήματα. Φαίνεται ότι τα ψάρια αυτά επιπλέουν στη στήλη του νερού καταναλώνοντας όσο το δυνατόν λιγότερη ενέργεια, μέχρι να εμφανιστεί κάποια λεία.

Σε ένα τέτοιο αραιοκατηκοιμένο περιβάλλον, το να βρεθεί σύντροφος μπορεί να αποτελέσει μεγαλύτερο πρόβλημα ακόμη και από την εύρεση τροφής. Έτσι πολλά ζώα λύνουν αυτό το πρόβλημα με τη χρήση βιοφωτοβόλων και χημικών σημάτων καθώς και με την ανάπτυξη ερμαφροδιτισμού και αρρενοπαρασιτισμού.

ΒΙΟΦΩΤΙΣΜΟΣ

Ο βιοφωτισμός είναι αρκετά διαδεδομένος στη βαθιά θάλασσα, όμως οι βαθύβιοι οργανισμοί δεν τον χρησιμοποιούν ως αντιφωτισμό, αφού δεν υπάρχει φως για να δημιουργηθεί το περίγραμμα. Κυρίως, χρησιμοποιείται για την προσέλκυση της λείας, την επικοινωνία και την ερωτοτροπία. Έτσι λοιπόν, τα βαθύβια είδη έχουν λιγότερα φωτοφόρα από τα μεσοπελαγικά είδη, τοποθετημένα κυρίως στη ράχη και στις πλευρές του σώματος κι όχι στην κοιλιακή επιφάνεια.

Όπως και τα ζώα που ζουν σε σπηλιές, πολλά ζώα της βαθιάς θάλασσας είναι τυφλά. Επειδή ζουν σε παντοτινό σκοτάδι, η όραση δεν τους χρειάζεται. Βέβαια, η τύφλωση δεν είναι γενικό χαρακτηριστικό σε αυτό το περιβάλλον καθώς λόγω του βιοφωτισμού υπάρχει κάποιο φως. Συνεπώς, υπάρχουν και μερικά ζώα που διατηρούν λειτουργικά μάτια. Όταν, τα ζώα αυτά έχουν μάτια, αυτά είναι πολύ μικρού μεγέθους.

Βιβλιογραφία

Θαλάσσια βιολογία, Peter Castro and Michael E.Huber, university studio press(1999)

Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

Τα δίθυρα του βυθού!

Bathymodiolus thermophilus

Το είδος Bathymodiolus thermophilus ανήκει στην οικογένεια των Mytilidae. Το είδος αυτό εξαπλώνεται στην βαθυπελαγική ζώνη σε βάθος από 2000 έως 3000 μέτρα. Βρίσκεται στον πυθμένα της θάλασσας κυρίως κοντά σε περιοχές με υδροθερμικές αναβλύσεις. Το μέγεθος του φτάνει συνήθως τα 20cm. Το B. Thermophilus εμφανίζει μια σχέση συμβίωσης με μικροοργανισμούς. Τα βακτήρια αυτά βρίσκονται στα βράγχια του μυδιού και οξειδώνουν το υδρόθειο που παράγεται στους αεραγωγούς. Με αυτόν τον τρόπο τα μύδια προσλαμβάνουν τα θρεπτικά στοιχεία που παράγονται από τα βακτήρια εξασφαλίζοντας έτσι την τροφή τους. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται η φωτοσύνθεση η οποία προφανώς είναι δύσκολο να ολοκληρωθεί σε τόσο μεγάλο βάθος. Μία εναλλακτική μέθοδος πρόσληψης τροφής είναι η προσρόφηση σωματιδίων από το νερό μέσω των βράγχιων. Σε πειράματα μεταφοράς του παραπάνω είδους από θάλασσες πλούσιες σε θείο σε περιοχές όπου η συγκέντρωση θείου είναι μικρή το B. Thermophilus εμφάνισε αλλοίωση των βράγχιων του και στο τέλος κατέληξε.

Calyptogena Magnifica

Στο Calyptogena Magnifica πιστεύεται πως το διαιρεμένο πόδι έχει προσαρμοστεί ειδικά για την εισαγωγή του ζώου σε ρωγμές ή μεταξύ σκληρών υποστρωμάτων των μυδιών Bathymodiolus thermophilus. Το ζώο μπορεί να κινηθεί γύρω από τον πυθμένα της θάλασσας με το μυϊκό πόδι του και συνήθως καταλαμβάνει μια κάθετη θέση και όχι οριζόντια. Το Calyptogena Magnifica είναι ειδικά προσαρμοσμένο για τη ζωή γύρω από τις υδροθερμικές αναβλύσεις μεγάλου βάθους (γύρω στα 2645 m) μέσω των χημειοσυνθετικών βακτηρίων που έχουν εγκατασταθεί στα βράγχια με τον ίδιο τρόπο που ανταπεξέρχεται και το B. Thermophilus, δηλαδή απορροφά τα θρεπτικά συστατικά που παράγονται από αυτά τα βακτήρια μέσω της χημειοσύνθεσης.

http://www.youtube.com/watch?v=xE0AUXQ5fL0&feature=player_embedded#!

Βιβλιογραφία

Πηγές εικόνων

Η "τυφλή" γαρίδα της βαθιάς θάλασσας!

Σε μερικές από τις κοινότητες των υδροθερμικών αναβλύσεων του Ατλαντικού, σε βάθος από 3000 έως 3600 μέτρα, κυριαρχεί μια γαρίδα, γνωστή στον επιστημονικό κόσμο ως Rimicaris exoculata. Οι γαρίδες καλύπτουν το τοίχωμα των μαύρων καμινάδων από ορυκτά που σχηματίζονται στις αναβλύσεις και ξύνουν κομμάτια ορυκτών τα οποία τρώνε. Τα ορυκτά δεν έχουν θρεπτική αξία, αλλά είναι καλυμμένα με μεγάλους αριθμούς βακτηρίων. Τα βακτήρια πέπτονται και τα υπολείμματα των ορυκτών αποβάλλονται.

Οι γαρίδες αυτές δεν έχουν εμφανή μάτια και αρχικά θεωρήθηκαν τυφλές. Στην επάνω πλευρά του σώματός τους όμως, υπάρχουν δύο φωτεινές κηλίδες που περιέχουν φωτοευαίσθητα κύτταρα σαν αυτά που βρίσκονται στα μάτια. Υπάρχει υψηλή συγκέντρωση της χρωστικής ουσίας, ροδοψίνη, σε ένα ραχιαίο "eyespot" κάτω από τη διαφανή επιδερμίδα του κελύφους. Αν και δεν υπάρχει φακός και άλλα χαρακτηριστικά των ματιών, οι κηλίδες προφανώς μπορούν να αντιλαμβάνονται πολύ ασθενέστερο φως από αυτό που βλέπει το ανθρώπινο μάτι. Με τα «μάτια» της αυτή η γαρίδα χρησιμοποιεί το χαμηλό φωτισμό για να εντοπίζει τις ενεργές θερμές πηγές και να αποφεύγει να τις πλησιάζει πάρα πολύ, ώστε να μη γίνει βραστή από το θερμό νερό. Πιστεύεται ότι μπορεί να ανιχνεύσει "μέλανος σώματος" ακτινοβολία, η οποία είναι η θερμική ακτινοβολία που εκπέμπεται από τους αεραγωγούς σε περίπου 350^ο C.

Τέλος, ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι οι γαρίδες αυτές κάτω από το καβούκι τους φιλοξενούν βακτήρια που χρησιμοποιούν το υδρόθειο ως πηγή ενέργειας για την παραγωγή οργανικών μορίων (χημειοσύνθεση). Τα βακτήρια βρίσκονται όπου η θερμοκρασία είναι υψηλή, επειδή το υδρόθειο που χρησιμοποιούν ως πηγή ενέργειας έρχεται από τις υδροθερμικές αναβλύσεις. Έτσι, οι γαρίδες θα πρέπει ανά περιόδους να μετακινούνται προς τα ζεστά νερά, για να τροφοδοτούν τα συμβιωτικά τους βακτήρια.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=BXGF3XS-yAI

Βιβλιογραφία

http://deepseanews.com/2010/04/the-eye-of-the-vent-shrimp/
http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Rimicaris_exoculata.html
Θαλάσσια βιολογία, Peter Castro and Michael E.Huber, university studio press(1999)

Πηγές εικόνων

Το γιγαντιαίο σκουλήκι σωλήνας του βυθού!

Το γιγαντιαίο σκουλήκι σωλήνας, γνωστό και ως Riftia pachyptila ζει στις υδροθερμικές αναβλύσεις του ειρηνικού ωκεανού. Παρά την σχεδόν θερμοκρασία βρασμού του νερού, τα ζώα αυτά ευδοκιμούν στην πλήρη απουσία του φωτός. Οι οργανισμοί που ζουν κοντά σε αυτές τις οπές είναι μοναδικές, επειδή, σε αντίθεση με όλα τα άλλα έμβια όντα πάνω στη γη, δεν εξαρτώνται από το ηλιακό φως ως πηγή ενέργειας. Αντ 'αυτού, τρέφονται με μικροσκοπικά βακτήρια που παίρνουν την ενέργειά τους απευθείας από τις χημικές ουσίες στο νερό μέσω μιας διαδικασίας γνωστής ως χημειοσύνθεση. Αυτές οι υδροθερμικές αναβλύσεις γνωστές ως «μαύροι καπνιστές», λόγω του σκούρου χρώμα του υλικού που εκτινάσσουν.

Αυτά τα γιγάντια σκουλήκια σωλήνα μεγαλώνουν σε μήκος πάνω από δύο μέτρα και δεν έχουν ούτε στόμα ούτε και πεπτικό σύστημα. Αντί γι αυτά, τα πωγωνοφόρα φέρουν ένα πολύ εξειδικευμένο όργανο που ονομάστηκε «τροφικό σώμα» και είναι γεμάτο με συμβιωτικά βακτήρια. Τα βακτήρια χημειοσυνθέτουν μέσα στο σώμα του ζώου και περνούν το μεγαλύτερο μέρος της οργανικής ύλης που παράγουν στο πωγωνοφόρο. Το πωγωνοφόρο με τη σειρά του εφοδιάζει τα βακτήρια με πρώτες ύλες. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό σε αυτά τα σκουλήκια είναι το φωτεινό κόκκινο λοφίο τους. Αυτό είναι ένα εξειδικευμένο όργανο που χρησιμεύει ως βράγχιο, ανταλλάσσοντας όχι μόνο διοξείδιο του άνθρακα με οξυγόνο, αλλά και υδρόθειο. Αν και το υδρόθειο είναι θανατηφόρο για τους περισσότερους οργανισμούς, το αίμα του πωγωνοφόρου το μεταφέρει στα βακτήρια που βρίσκονται μέσα στο τροφικό σώμα. Το φωτεινό κόκκινο χρώμα προέρχεται από την παρουσία μεγάλων ποσοτήτων αιμοσφαιρίνης (αίματος). Είναι αυτό το λοφίο που παρέχει θρεπτικά συστατικά για τα βακτήρια που ζουν στο εσωτερικό του σκουληκιού. Ο εξωτερικός σωλήνας του σκουληκιού είναι φτιαγμένος από μια σκληρή, φυσική ουσία που ονομάζεται χιτίνη.

Παρά το γεγονός ότι τα σκουλήκια δεν έχουν μάτια, μπορούν να αισθανθούν την κίνηση και τους κραδασμούς και να υποχωρήσουν στους προστατευτικούς σωλήνες τους όταν απειλούνται. Το μέσο βάθος που ζουν αυτά τα σκουλήκια είναι 1.500 μέτρα. Ολόκληρες κοινότητες με γαρίδες και καβούρια έχουν βρεθεί ζουν γύρω από αυτούς τους γίγαντες. Πιστεύεται ότι αυτά τα ασπόνδυλα τρέφονται από τα κομμάτια του κόκκινου λοφίου των σκουληκιών του σωλήνα.

Βιβλιογραφία

http://www.seasky.org/deep-sea/giant-tube-worm.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Giant_tube_worm
http://oceana.org/en/explore/marine-wildlife/giant-tube-worm
Θαλάσσια βιολογία, Peter Castro and Michael E.Huber, university studio press(1999)

Πηγές εικόνων

The Black Swallower...!

Το είδος Chiasmodon niger, γνωστό και ως Black Swallower, είναι ένα είδος ψαριού το οποίο ζει κυρίως στην βαθυπελαγική ζώνη. Λίγα είναι γνωστά για το είδος αυτό αφού δεν έχουμε καταφέρει να το φωτογραφήσουμε ποτέ ζωντανό.

Αν και μικρό σε μέγεθος (25cm) έχει καταφέρει να ανταπεξέλθει στην ζώνη αυτή. Το σώμα του είναι επιμηκυμένο και συμπιεσμένο χωρίς λέπια. Βασικό του χαρακτηριστικό είναι η ικανότητα του να καταπίνει ψάρια που έχουν μέγεθος έως και τρεις φορές μεγαλύτερο από το ίδιο. Το ψάρι καταπίνεται ολόκληρο απευθείας.

Η ικανότητα του αυτή βασίζεται στο τρόπο με τον οποίο είναι δομημένα τα σαγόνια του επιτρέποντας του να δημιουργεί ένα αρκετά μεγάλο άνοιγμα και στο εμφανές τεράστιο σε μέγεθος στομάχι του το οποίο προεκβάλλει από το κυρίως σώμα του επιτρέποντας την διατήρηση του θηράματος του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι ακόμη και αν δεν καταφέρει να βρει λεία θα επιβιώσει χρησιμοποιώντας τις προμήθειες στο στομάχι του. Οι παραπάνω προσαρμογές του δίνουν την ικανότητα να επιβιώνει στην επικίνδυνη αυτή ζώνη.

Βιβλιογραφία

http://en.wikipedia.org/wiki/Black_swallower
Θαλάσσια βιολογία, Peter Castro and Michael E.Huber, university studio press(1999)

Πηγές εικόνων

Το ψάρι...δράκος της βαθιάς θάλασσας!

producing photophore below its eye

Το ψάρι δράκος της βαθιάς θάλασσας (deep sea dragonfish), μερικές φορές αναφέρεται κι ως Dragonfish χωρίς λέπια, είναι ένας άγριος κυνηγός που κατοικεί στα βαθιά νερά των ωκεανών του κόσμου σε βάθη πάνω από 1.500 μέτρα. Γνωστό επιστημονικά ως Grammatostomias flagellibarba, έχει πολύ μεγάλα δόντια σε σχέση με το μέγεθος του σώματός του. Παρά την φρικιαστική εμφάνισή του, είναι ένα μικρό ψάρι με μήκος περίπου μόνο 15 εκατοστά. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη Dragonfish, όλα παρόμοια σε εμφάνιση.

Το ψάρι δράκος της βαθιάς θάλασσας διαθέτει μια μεγάλη προεξοχή σαν τρίχα που συνδέεται με το πηγούνι του. Αυτή η τρίχα γύρω από το στόμα του συνδέεται με ένα φωτοφόρο. Το deep sea Dragonfish έχει επίσης φωτοφόρα κατά μήκος των πλευρών του σώματός του. Αυτά τα μικρά όργανα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως σήμα για να βρεθούν με άλλα ψάρια του είδους του κατά το ζευγάρωμα. Χρησιμεύουν επίσης για προσέλκυση λείας και για αποπροσανατολισμό ψαριών θηραμάτων που βρίσκονται βαθιά κάτω στη σκοτεινή θάλασσα.

Το deep sea Dragonfish μπορεί να χρησιμοποιήσει το φως που παράγεται από την τρίχα κάτω από το πηγούνι του σαν δόλωμα. Με το να το αναβοσβήνει και να το κουνάει πέρα δώθε, πιστεύεται ότι προσελκύει την προσοχή των πιθανών γευμάτων του. Μόλις ένα ανυποψίαστο ψάρι πλησιάζει πολύ κοντά πιάνεται απότομα στα ισχυρά σαγόνια του Dragonfish.

Το ψάρι αυτό έχει ένα μεγάλο κεφάλι και το στόμα του είναι εξοπλισμένο με αιχμηρούς κυνόδοντες. Τα μεγάλα δόντια του το βοηθούν να αρπάζει τη λεία του, όπως κυνηγά στα σκοτεινά νερά της βαθιάς θάλασσας.Τρέφεται με μικρά ψάρια, οστρακοειδή καθώς και οτιδήποτε άλλο μπορεί να βρει. Δεδομένου ότι πολλά είδη που αποτελούν τη λεία τους, επίσης, παράγουν φως, το deep sea Dragonfish έχει εξελίξει μια ειδική μέθοδο να παραμένει κρυμμένο από τα αρπακτικά ζώα μετά το γεύμα του. Τα τοιχώματα του στομάχου του είναι μαύρα για να κρατήσει τα φώτα κρυφά, όταν αφομοιώνει το γεύμα του. Επειδή ζουν σε εξαιρετικά βαθιά νερά, πολύ λίγα είναι γνωστά σχετικά με τις συνήθειες ζευγαρώματος του deep sea Dragonfish.

Βιβλιογραφία

http://www.seasky.org/deep-sea/dragonfish.html

Πηγές εικόνων

Dumbo το …… χταποδάκι!

http://media.marine-geo.org/image/dumbo-octopus-epr-1999

Το Dumbo octopus είναι χταπόδι του γένους Grimpoteuthis και έχει πάρει το όνομά του από τα χαρακτηριστικά προεξέχοντα πτερύγια πάνω από το κεφάλι του,που το κάνουν να μοιάζει με το ελεφαντάκι Dumbo, τον αγαπημένο ήρωα της Disney.

Το χταπόδι με τα “αυτιά” ελέφαντα ζει κυρίως στη βαθυπελαγική ζώνη, σε βάθος που κυμαίνεται από 3000 m έως 4000 m . Όμως, μερικά μπορεί να κατοικούν τόσο στην αβυσσοπελαγική όσο και στην αδαιοπελαγική ζώνη, κοντά στα 7000 m. Τα χταπόδια του γένους Grimpoteuthis ζούν στα πιο βαθιά νερά σε σχέση με τα υπόλοιπα κεφαλόποδα και χαρακτηρίζονται ως σπάνια.

http://shanahan1.pbworks.com/w/page/16014013/Dumbo%20Octopus%20by%20Aaron%20G

Το Dumbo octopus αιωρείται πάνω από τον πυθμένα της θάλασσας ψάχνοντας πολύχαιτους, κωπήποδα, ισόποδα, αμφίποδα και άλλα οστρακόδερμα για να τραφεί. Σε αντίθεση με τα άλλα χταπόδια το Dumbo καταπίνει ολόκληρη τη λεία του.

http://tapreef.wikia.com/wiki/Dumbo_Octopus

Τα ιδιαίτερα πτερύγια-αυτιά που διαθέτει, η ώθηση των πλοκαμιών του και η εκτόξευση νερού από ένα εξάρτημα που μοιάζει με μύτη, συμβάλλουν στην μετακίνησή του και τον καθιστούν έναν εξαίρετο κολυμβητή που όταν χρειαστεί είναι σε θέση να αποδράσει. Οι προσαρμογές αυτές για την κολύμβηση είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν μεμονωμένα ή όλες μαζί συγχρόνως.

http://en.wikipedia.org/wiki/Grimpoteuthis

Ακόμα, τα χταπόδια αυτά έχουν τη μοναδική ικανότητα να χρωματίσουν ανά πάσα στιγμή το εξωτερικό στρώμα του δέρματος από διαφανές σε κόκκινο, ώστε να προστατεύονται από τους θηρευτές τους.

http://isite.lps.org/mkneifl/web/wpp_class_t3/l_matt/info.htm

Αναφορικά με τον τρόπο αναπαραγωγής τους, λίγα είναι τα δεδομένα που έχουμε. Ωστόσο, από έρευνες σε ωοθήκες θηλυκών έχουν βρεθεί αβγά σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης που σημαίνει ότι δεν έχουν μια συγκεκριμένη περίοδο αναπαραγωγής. Τα αρσενικά διαθέτουν ένα διευρυμένο πλοκάμι για να μεταφέρουν τα σπερματοφόρα στη μανδιακή κοιλότητα του θηλυκού κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος.

Βιβλιογραφία

http://en.wikipedia.org/wiki/Grimpoteuthis

http://www.brighthub.com/environment/science-environmental/articles/62036.aspx

Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Anglerfish, οι δαίμονες του βυθού…

Έχοντας μελετήσει κανείς την βιοποικιλότητα της βαθυπελαγικής ζώνης , μπορεί να αντιληφθεί πολύ εύκολα την μεγάλη εξάπλωση των ψαριών που φέρουν την κοινή ονομασία Anglerfish . Τα ψάρια αυτά κατατάσσονται στις διάφορες οικογένειες της τάξης των Lophiiformes της κλάσης των Ακτινοπτερύγιων.

Έχουν καταμετρηθεί περισσότερα από 200 είδη με κυριότερους αντιπροσώπους είδη των οικογενειών Ceratiidae και Melanocetidae (πχ Melanocetus johnsonii ).

Πώς όμως καταφέρνουν τα Anglerfish να επιβιώνουν και να εξαπλώνονται στις τόσο δυσμενείς συνθήκες της βαθυπελαγικής ζώνης ;

Στο ερώτημά μας αυτό φαίνεται να απαντούν πλήρως οι μελέτες και παρατηρήσεις των ερευνητών του βυθού οι οποίες περιγράφουν μια πληθώρα προσαρμογών που καθιστούν τα Anglerfish ικανά να επιβιώνουν στα μεγάλα βάθη. Οι προσαρμογές αυτές ποικίλουν και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων μοναδικά και πολύ ενδιαφέροντα μορφολογικά και ηθολογικά χαρακτηριστικά.

Μία από τις σημαντικότερες προσαρμογές αποτελεί η ικανότητα βιοφωτισμού που διαθέτουν τα ψάρια αυτά. Συγκεκριμένα διαθέτουν ένα ιδιαίτερο όργανο, το φωτοφόρο το οποίο υποστηρίζεται από την επιμήκη ραχιαία σπονδυλική στήλη και παράγει ένα μπλε-πράσινο φώς αντίστοιχο του φωτός που παράγει η πυγολαμπίδα στη στεριά. Το ψάρι μπορεί και μετακινεί αυτό του το εξάρτημα προς πάσα κατεύθυνση προκειμένου να προσελκύσει τη λεία του.

H κινητικότητα αυτών των ψαριών είναι πολύ περιορισμένη και συνεπώς δεν στοχεύουν στη καταδίωξη και αρπαγή της λείας. Αντιθέτως, οδηγούν τη λεία με το φωτοφόρο στο στόμα τους , και στη συνέχεια την παγιδεύουν με τα τεράστια ακανθώδη δόντια που διαθέτουν και κάνουν τη στοματική τους κοιλότητα να μοιάζει με κλωβό. Η λεία τέλος καταπίνεται ολόκληρη.

Επιπλέον το δέρμα των Anglerfish έχει την ιδιότητα να αντανακλά το μπλε φως , η οποία δεδομένου ότι το φως που παράγει το φωτοφόρο εντοπίζεται στο φάσμα των μπλε αποχρώσεων , αποτελεί μηχανισμό που κάνει το ψάρι αόρατο στη λεία και στους θηρευτές του !

Τέλος μία άλλη αξιοσημείωτη προσαρμογή των Anglerfish στις δυσμενείς συνθήκες επιβίωσης των βυθών είναι η δυνατότητα που διαθέτουν να διογκώνουν αισθητά το μέγεθος της κάτω σιαγόνας καθώς και του στόμαχου. Η επιμηκυμένη κάτω σιαγόνα επιτρέπει την κατάποση λείας έως και διπλάσιου μεγέθους του Anglerfish. Στα μεγάλα βάθη όπου η τροφή είναι ιδιαίτερα δυσεύρετη , τέτοιες προσαρμογές επιτρέπουν στα Anglerfish να αποθηκεύουν αποθέματα τροφής όταν αυτά τύχει να βρεθούν σε αφθονία.

πηγή φωτογραφιών: http://www.biomedcentral.com/content/pdf/1471-2148-10-58.pdf

Βιβλιογραφία :

Miya M, Pietsch TW et al (2010) Evolutionary history of anglerfishes (Teleostei: Lophiiformes): a mitogenomic perspective. BMC Evol Biol. . PMID: 20178642

(http://www.biomedcentral.com/content/pdf/1471-2148-10-58.pdf)

http://www.seasky.org/deep-sea/anglerfish.html

http://www.fishbase.org/Summary/SpeciesSummary.php?ID=2292&genusname=Melanocetus&speciesname=johnsonii&AT=Melanocetus+johnsonii&lang=English

Ο Αρρενοπαρασιτισμός στα Anglerfish

Μελετώντας κανείς την βιολογία των Anglerfish , δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το ότι ο παράξενος τρόπος ζωής τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά–προσαρμογές που εμφανίζουν, αποτυπώνονται ακόμα και στη μέθοδο αναπαραγωγής τους. Συγκεκριμένα πρωταρχική παρατήρηση είναι η ύπαρξη φυλετικού διμορφισμού.

http://mudfooted.com/deep-sea-angler-fish-bizarre-reproduction/

Τα αρσενικά άτομα εμφανίζονται σαφώς μικρότερα σε μέγεθος, με μήκος που δεν ξεπερνά τα 3 εκατοστά , σε αντίθεση με τα θηλυκά άτομα τα οποία μπορεί να φτάσουν και τα 18 εκατοστά . Κάθε αρσενικό Anglerfish στα πρώιμα στάδια της ζωής του κολυμπά ελεύθερο αναζητώντας ένα θηλυκό. Η εύρεση ενός θηλυκού είναι τελείως αναγκαία καθώς όταν τα αρσενικά άτομα φτάνουν σε αναπαραγωγική ωριμότητα , το πεπτικό τους σύστημα εκφυλίζεται καθιστώντας τα ανίκανα να τραφούν από μόνα τους.

http://marianuniversityscienceblog.wordpress.com/2010/04/26/deep-dark-sea-monsters/

Η μόνη τους ελπίδα για επιβίωση είναι να προσκολληθούν σε ένα θηλυκό με τη βοήθεια ενός δοντιού –γάντζου. Μόλις το δόντι αυτό διατρυπήσει το σώμα του θηλυκού , διοχετεύεται από το αρσενικό ένα ένζυμο στην περιοχή , το οποίο θα συντελέσει στην συνένωση των δύο οργανισμών προωθώντας κυρίως την σύνδεση των αιμοφόρων αγγείων τους. Το αρσενικό ψάρι θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σαν παράσιτο, λαμβάνοντας θρεπτικές ουσίες από το σώμα του θηλυκού. Ένα θηλυκό Anglerfish μπορεί να μεταφέρει πάνω του μέχρι και 6 αρσενικά , κάτι που εξασφαλίζει την ύπαρξη των αρσενικών γαμετών ανά πάσα στιγμή το θηλυκό είναι έτοιμο για αναπαραγωγή.

http://www.sciencephoto.com/media/377020/enlarge

Η προσαρμογή αυτή κρίνεται απαραίτητη για ένα είδος που κατοικεί σε βάθη που επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι και η εύρεση συντρόφου αποδεικνύεται ιδιαιτέρως δύσκολη διαδικασία. Τέλος το θηλυκό γεννάει τα αυγά του σε ένα λεπτό στρώμα ζελατινώδους υλικού το οποίο επιπλέει ελεύθερο στη θάλασσα μέχρι τα αυγά να εκκολάπτουνσε μικροσκοπικές προνύμφες. Μόλις εκκολαφθούν, οι προνύμφες αναδύονται στην επιφάνεια όπου και τρέφονται με πλαγκτόν. Καθώς σταδιακά ωριμάζουν, επιστρέφουν στα μεγάλα βάθη .

http://www.teara.govt.nz/en/deep-sea-creatures/3/5

Anglerfish mating customs

Βιβλιογραφία :

Miya M, Pietsch TW et al (2010) Evolutionary history of anglerfishes (Teleostei: Lophiiformes): a mitogenomic perspective. BMC Evol Biol. . PMID: 20178642

(http://www.biomedcentral.com/content/pdf/1471-2148-10-58.pdf)

Το γιγάντιο ισόποδο

http://www.pictures13.com/giant-anteater-baby

Το γιγάντιο ισόποδο αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο παράξενα πλάσματα που έχουν βρεθεί σε βαθιά ύδατα. Γνωστό επιστημονικά ως Bathynomus giganteus, είναι ένα από τα περίπου εννέα μέλη του γένους Bathynomus. Είναι, επίσης, οι μεγαλύτεροι γνωστοί αντιπρόσωποι της οικογένειας Crustacea, μια οικογένεια που συνδέεται στενά με τις γαρίδες και καβούρια. Εμφανίζονται σε όλους τους ωκεανούς και έχουν βρεθεί ακόμα και στα 2140 μέτρα βάθος.

Το τεράστιο μέγεθος του ισόποδου είναι αποτέλεσμα ενός φαινομένου γνωστό και ως γιγαντισμός της βαθιάς θάλασσας. Η τάση δηλαδή των καρκινοειδών και άλλων ζώων σε μεγάλα βάθη να αυξάνουν κατά πολύ το μέγεθος τους σε σχέση με παρόμοια είδη σε πιο ρηχά νερά. Άλλα παραδείγματα θα ήταν το γιγάντιο καλαμάρι και το γιγάντιο σκουλήκι σωλήνας. Ο λόγος που προκαλεί το γιγαντισμό παραμένει μυστήριο, αν και ορισμένοι ερευνητές το θεωρούν μια προσαρμογή που βοηθάει τα ζώα να ανταπεξέλθουν σε ένα περιβάλλον με συνθήκες μεγάλης πίεσης.

http://www.treehugger.com/natural-sciences/cthulhus-pet-giant-isopod-25-feet-found-attached-to-underwater-robot.html

Το γιγάντιο ισόποδο μπορεί να φτάσει σε μήκος από 19 μέχρι και 36 εκατοστά, ενώ το βάρος του κυμαίνεται κοντά στα 1,7 kg. Το σώμα του προστατεύεται από ένα σκληρό κέλυφος που παρουσιάζει μεταμέρεια. Αυτό του επιτρέπει να είναι ισχυρό και ευέλικτο συγχρόνως. Όταν απειλείται, αυτό το ζώο μπορεί να κουλουριαστεί σε μια σφαίρα προστατεύοντας έτσι τα ευάλωτα σημεία του. Το ισόποδο έχει σύνθετα μάτια, με πάνω από 4.000 επιμέρους πτυχές. Αυτό δίνει στο ζώο ένα μεγάλο οπτικό πεδίο, κάνοντάς το ταυτόχρονα εξαιρετικά ευαίσθητο σε γρήγορες κινήσεις. Καθώς το φως είναι εξαιρετικά εξασθενημένο στα βαθιά ύδατα, το γιγάντιο ισόποδο έχει αναπτύξει μεγάλες κεραίες που του επιτρέπουν να αντιλαμβάνεται τον περιβάλλοντα χώρο καθώς σέρνεται κατά μήκος του πυθμένα του ωκεανού.

http://en.wikipedia.org/wiki/Giant_isopod

Αναφορικά με την τροφοληψία τους, τα γιγάντια ισόποδα αποτελούν σαρκοφάγα ζώα που σαρώνουν το βυθό της θάλασσας για την εύρεση τροφής. Το φαγητό είναι εξαιρετικά σπάνιο σε αυτά τα μεγάλα βάθη, με αποτέλεσμα τα ισόποδα να έχουν προσαρμοστεί για να τρώνε ό,τι τυχαίνει να καταβυθίζεται από τα υψηλότερα στρώματα της θάλασσας. Αυτό περιλαμβάνει τα σώματα των νεκρών φαλαινών, ψάρια, καλαμάρια και πολλά άλλα. Πιστεύεται επίσης ότι τα ισόποδα τρέφονται πολλές φορές με βραδυκίνητα ζώα του βένθους όπως τα αγγούρια της θάλασσας και σφουγγάρια.

http://en.wikipedia.org/wiki/Giant_isopod

Το γιγάντιο ισόποδο διαθέτει ένα πολύπλοκο στόμα με πολλά εξαρτήματα που λειτουργούν μαζί διατρυπώντας, σχίζοντας και κομματιάζοντας το θήραμά τους.


http://en.wikipedia.org/wiki/Giant_isopod

Η αναπαραγωγή τους γίνεται με τη γέννηση και εκκόλαψη αυγών , τα οποία πιστεύεται ότι είναι τα μεγαλύτερα σε μέγεθος από όλα των θαλάσσιων ασπόνδυλων. Τα θηλυκά αναπτύσσουν ένα σάκο γνωστό και ως marsupium, όπου αποθηκεύουν τα αυγά έως ότου τα νέα άτομα είναι έτοιμα να εμφανιστούν. Όταν συμβεί αυτό, τα νέα ισόποδα ξεφεύγουν από το marsupium ως πλήρως σχηματισμένες μικρογραφίες των ενηλίκων. Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι παρακάμπτοντας το στάδιο της προνύμφης βελτιώνονται σημαντικά οι πιθανότητές των νεαρών ισόποδων για επιβίωση.

Βιβλιογραφία

http://www.seasky.org/deep-sea/giant-isopod.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Giant_isopod

http://www.treehugger.com/natural-sciences/cthulhus-pet-giant-isopod-25-feet-found-attached-to-underwater-robot.html